دشمن خویشیم و یار آنکه…

امروز ۲۳ قوس در شبکه اجتماعی فیس بوک مطلبی در صفحه ی «بلخاب» به اشتراک گذاشته شده است مبنی بر این که وسایل شرکت چینایی که امتیاز استخراج نفت در ولایت سرپل را دارا می باشد، توسط اهالی به سرقت رفته است. فرد یا افرادی که این صفحه – بلخاب – را مدیریت می کنند مشخصات خود را ننوشته اند؛ به همین خاطر نمی توان در مورد صحت و یا  عدم صحت این خبر قضاوت کرد. اما بر اساس شواهد و قراین تاریخی می توان حدس زد که احتمال به یقین این خبر ممکن است واقعی باشد. اصل محتوای خبری که در صحفه ی بلخاب منتشر شده است، این است:
« سرقت بیش از ۳۴۰ هزار دالر وسایل چینی‌ها توسط سرپلی‌ها!
شرکت چینایی استخراج نفت مستقر در سرپل ضمن مراجعه به مقام ولایت ادعا کرده‌اند که اجناس و وسایل تحقیقاتی این شرکت که در نواحی مختلف مستقر بوده مفقود شده است. این شرکت ارزش تخمینی وسایل – که به گمان آن ها سرقت شده است – را بیش از ۳۴۰ هزار دالر برآورد کرده است. شرکت خواهان پرداخت خسارت از سوی مقام ولایت گردیده است.  گزارش‌ها حاکی است که مقام ولایت در این راستا بزرگان قومی و قریه داران اطراف این نواحی را احضار کرده است.
هنگامی که به گذشته بر می گردیم بعضی از این گونه رفتارها در عملکرد مردم افغانستان مشاهده می شود؛ به طور مثال در زمان حکومت امان خان، هنگامی که حکومت وقت تصمیم داشت صنعت و پدیده های عصری آن زمان مانند تلگراف و خط آهن را به کشور وارد کند، دولت با چالش جدی روبرو گردید. در طول روز کارگران اقدام به نصب پایه های تلگراف می نمود و شب هنگام مردم آن ها دوباره تخریب کرده و وسایل مذکور را به سرق می بردند. این اعمال از آن جا ناشی شده بود که ملایان آن زمان فتوا داده بودند که کارهایی که دولت انجام می دهد حرام است و آن وسایل شیطانی می باشد. همچنان زمانی که حکومت داکتر نجیب سقوط کرد وسایل و وسایط بسیاری از ادارات دولتی توسط مردم به یغما برده شد و هیچ ملا یا آخوندی هم کار ایشان را محکوم نکرد که گویا این وسایل از بیت المال می باشد. نه از شخص داکتر نجیب و در حال حاضر بارها سخنگویان طالبان اعلام کرده اند غلات و مواد غذایی که از طرف سازمان های خیریه برای توزیع به مردم نیازمند انتقال داده می شود، متعلق به کافران می باشد؛ بنابراین چور کردن و به سرقت بردن آن کدام مانع شرعی ندارد. در نتیجه شرایطی را به وجود آورده اند که این اقلام مورد چور و چپاول قرار گیرد.
در یک مورد، هنگامی که طالبان موترهای تانکر حامل مواد سوختی را به سرقت برده و در راه رها کرده بودند، مردم قریه های اطراف اقدام به سرقت آن می نمودند که از طرف هواپیماهای ناتو مورد هدف قرار گرفته در نتیجه تعداد زیادی از مردم در نتیجه این حمله به قتل رسیدند.
یک تن از کارکنان داخلی شرکت چینایی که در جریان به سرقت رفتن سامان آلات حفاری وسایل این شرکت بوده است، می گوید وسایل با شیوه ها و ترفندهای مغلق و پیچیده توسط کارگران داخلی – افغانی – شرکت به طور مستمر با عبور از ایستگاه تلاشی (بازرسی) خارج شده است. به نظر این شخص، اجناس (سرقت شده) از کمپ شرکت، حلال می باشد. او به تایید گفته هایش می افزاید؛ تصاحب مال کافران روا و جایز می باشد!!
اگر به یک مورد دیگر از این نوع رویدادها بپردازم خالی از لطف نخواهد بود. زمانی که یک شرکت سرک سازی در یکی از شهرهای شمالی کشور اقدام به تخلیه سنگ ریزه و یا «جغل» جهت زیرساخت اسفالت، بالای خیابان نموده بود؛ ساکنان خانه های اطراف سنگ ریزه های مذکور را به خانه های خود برده و حویلی خود را با آن فرش نموده بودند. موارد بسیاری از این دست وجود دارد که پرداختن به تک تک آن مقدور نیست.
نتیجه؛ همیشه عامل عقب ماندگی کشور دولت ها نبوده اند بلکه، مردم هم در این گونه موارد نقش بسزایی داشته اند. در تاریخ یک قرن گذشته نمونه هایی وجود دارد که مردم خود برای بازسازی شهرهای خود دست به کار شده اند، بدون آن که از پشتیبانی دولت های متبوعه شان برخودار شده باشند؛ مانند جمهوری فدرال آلمان بعد از جنگ جهانی دوم  و شهرهای جاپان که مورد حملات اتومی امریکا قرار گرفته بود. به هر حال، تا زمانی که مردم در مقابل شهر و کشور خود این گونه بی تفاوت و دشمنانه برخورد کنند، حال روز کشور از این بهتر نمی شود. البته صدور فرمان از طرف دولت در رابطه به مجازات عاملین این گونه رفتارها و فتواهای علمای گرانقدر تاثیرات موثر خود را خواهد داشت.
دشمن خویشیم و یار آنکه ما را می کشد
غرق دریاییم و ما را موج دریا می کشد
زان چنین چندان و خوش ما جان شیرین می دهیم
کان ملک ما را بشهد و قند و حلوا می کشد