سال ۱۳۷۷ از مزار به شهرستان سانچارک می رفتم از راه چُل ( در اصطلاح محلی به دشت های بی اب و علف چُل گفته می شود). بالای موتر گاز ۶۶ – شب بود از خفتن گذشته که موتر در راه عوارض پیدا کرد و دیگر چالان نشد. موتروان دل و روده موتر را معاینه کرد، اما نتوانست دردش را تشخیص دهد، مایوسانه مانند...

     مرد نسبتاً میان سالی گدایی می کرد. جلو هر کس را می گرفت ، با تزرع دستش را دراز کرده درخواست کمک می نمود. تا چشمش با نگاه من تلاقی کرد ، جلو آمد. با نوعی اندوه و شرم به التماس گفت: خیرات بته!خیر کو! و برای تاکید بر بدبختی اش اضافه نمود: عیالوار استم! سالهاست که این ماجرا...