چندی قبل اداره تعلیمات تخنیکی و مسلکی حکومت ط الب ان مدعی شد در یک نمایشگاه در کابل نو آوری های شاگردان ادارۀ تعلیمات تخنیکی و مسلکی را به نمایش گذاشته شده است.
* * * *
در سال های اوایل انقلاب ۱۳۵۷ که اهسته اهسته دامنه نا امنی ها و شورش ها گسترش پیدا می کرد، مردمان یاغی و شورشی کوشش می کردند اسلحه به دست بیاورند. سلاح هایی که در بعضی خانه موجود بود عبارت بود از تفنگ های چره ای ، موش کش ، یازده تیر ، پنج تیر و دهن پر و …. این سلاح ها که انفرادی بود فقط در جنگ های چریکی و پارتیزانی کارایی داشت. در صورتی که نیروهای حکومت از تجهیزات پیشرفته و مخرب مانند ماشیندارهای [مسلسل] سبک و ثقیل ، توپ و خمپاره استفاده می کرد.
بگذریم!
در یکی از شهرستان های اطراف شهر مزار شریف مجاهدین اهنگری را که فقط می توانست نل خر و اسب ، داس ، تیشه و وسایل ساده بسازد ، تشویق می کنند یا تهدید که توپ جنگی بسازد. مسئولین مجاهدین وسایل مورد نیاز مانند پایه های (لوله مانند) لین های تلفن و یا برق را که تخریب کرده بودند بر علاوه دیگر وسایل در اختیار اهنگر قرار می دهند.
چندی بعد اهنگر مدعی می شود که توپ اماده فیر یا شلیک شده است. تعدادی از مجاهدین جمع می شود تا توپ دست ساز را ازمایش کنند. میل توپ را در جهت شهر مزار شریف عیار ساخته باروت و مواد لازم را در میل جا به جا می کنند. شخصی هم گوگرد را می کشد و فیتیله را اتش می زند. توپ در جا منفجر شده تعدادی از تماشاچیان را می کشد و عده ای که فاصله داشتند را زخمی می سازد. اهنگر برای این که خود را برائت بدهد ، از بین گرد و خاک و دود در حالی که احتمالا زخمی هم بوده است، می گویند: این توپ که در این جا این قدر خرابی کرده خدا می داند در شهر چقدر خرابی کرده باشه؟؟!!
توپ
