بعضی از افراد سالخورده و مسن نقل می کردند که در سال های نه چندان دور- حدود یک قرن پیش – مذهب جعفری در کشور نه تنها رسمی نبود بلکه ممنوع هم بود. چون گفته شده بود که پیروان مذهب امام جعفر صادق ( ع ) «رافضی»[۱]و کافر هستند و هر کس که هفت نفر شیعه را بکشد، به بهشت می رود. به همین دلیل، زمانی که پیروان این مذهب به مناطق دور دست سفر می کردند، برای حفظ امنیت جان، ناموس و اموال خود مجبور می شدند، اعتقادات خود را پنهان ( تقیه[۲]) کنند. این مسئله – کافر دانستن شیعیان – یک بار دیگر در زمان حاکمیت طالبان به خصوص در شهر مزار شریف و ولایت بلخ، مطرح و تازه شد. نماینده به اصطلاح «امیر المومنین» ملا محمد عمر و والی وقت ولایت بلخ مولوی عبدالمنان نیازی صراحتا شیعیان را کافر دانست و پیروان این مذهب را تهدید کرد، چنانچه دست از اعتقادات خود برندارند، محدور الدم هستند و کشته خواهند شد. این که در آن سال های دور گفته می شد؛ شیعیان کافر هستند و ریختاندن خون آنها مباح است، ممکن دسیسه ای تنظیم شده از خارج بود و یا هم ناشی از عدم ارتباط و شناخت اقوام و ملیت ها از یکدیگر شان و شاید هم از جهل ملاهای ها آن زمان ناشی می شد. همچنان در زمان حاکمیت، حکومت های مستبد گذشته که سیاست شان بر اساس ایجاد تفرقه و نفاق استوار بود، علاوه بر دامن زدن به اختلافات منطقه ای، زبانی، قومی به اختلافات مذهبی هم دامن زده می شد. این حکومت های استبدادی هیچ گاه سعی نورزیدند تا فاصله ی بین اقوام، ملیت ها، مناطق و پیروان مذاهب مختلف کم تر گردد، بلکه همواره از این شگاف به نفع قوام استیلای خود بهره می جستند.
به هر ترتیب، حالا که وسایل ارتباط جمعی در حجم بسیار گسترده در دسترس مردم قرار گرفته است، آشکار می شود که سرویس های استخباراتی و اطلاعاتی کشورهای استعماری تلاش می ورزند با ایجاد تفرقه بین مذاهب اسلامی به اهداف بلند مدت و کوتاه مدت خود دست یازند. چنانچه پیرار سال یک نفر انتحاری که تابعیت کشور همسایه پاکستان را داشت، در روز دهم محرم ( عاشورا ) ، روزی که امام حسین ( ع ) نواده ی گرامی پیامبر اعظم حضرت محمد مصطفی ( ص ) به فرمان یزید به شهادت رسیده است، مواد انفجاری همراه خود را در بین عزا داران کابلی، منفجر ساخت که باعث کشته شدن، تعداد کثیری از اطفال ، زنان و افراد بی گناه شد.
اینک بار دیگر ماه «محرم»[۳] فرا رسیده است، ماهی که از آن به عنوان ماه پیروزی حق بر باطل یا ماه پیروزی خون بر شمشیر یاد می شود. در این ماه مسلمانان برای گرامی داشت از سالگرد شهادت نواده ی گرامی پیامبر حق و عدالت حضرت محمد مصطفی ( ص )، سالار آزادی خواهان تاریخ، سردار عدالت جویان عالم و اسوه و نماد مردانگی، شجاعت و ایثار با ایراد سخنرانی ها و نوحه خوانی و … به سوگواری می پردازند. در گذشته ها بعضی از اهل سنت تصور می کردند که عزا داری ماه محرم مختص شیعیان است. هر چند که آنها با ذبح گاو و گوسفند و طبخ غذا به عنوان نذر و خیرات در مساجد و محلات روز دهم ماه محرم را گرامی می داشتند اما به مرور زمان، با گسترش ارتباطات و تعاملات نیک که طی این سالیان بوجود آمده است، آنها با اشتراک در مراسم سخنرانی و نوحه خوانی که توسط علما و دانشمندان اسلام اعم از شیعه و سنی انجام می گیرد، سطح آگاهی و معلومات شان از ابعاد شخصیت والا و گرانقدر نواده ی رسول اکرم ( ص )، امام حسین (ع ) و شرایط ناهنجار و بدعت های ناروای آن زمان که توسط عده ای از جباران و زورگویان خون آشام، که سلطه خود را به صورت نا مشروع بالای جامعه ی مسلمین تحمیل کرده بودند و همچنان لزوم و آمادگی جامعه آن روز که یک انقلاب، تحول و دگرگونی را می طلبید تا صف حق از باطل جدا و تفکیک گردد و این که تنها امام حسین حاضر شد تا این مسئولیت خطیر تاریخی را بپذیرد، به مراتب نسبت به گذشته افزایش یافته و اینک خود را با عزاداران آن شهید در یک صف و در یک خط می بینند.
وحدت و همدلی مسلمین باعث خشنودی است و راه ما را به سوی ترقی و تعالی مادی و معنوی هموار می نمایند. بنابر این باید هوشیار بود و از رخنه ی اجانب و نامحرمان در میان خود آگاه باشیم تا خدای نخواسته فاجعه ی سه سال پیش تکرار گردد. همچنان عزاداران امام حسین ( ع ) نیز، مواردی را باید در نظر داشته باشند، با آن که عزاداری برای امام حسین ( ع ) سهم همه است و همه شهروندان خود را در آن شریک می دانند اما ممکن است صدای بلند ، بعضی از بلند گو ها مریضی را بیازارد و یا باعث اذیت و آزار همسایه ای شده و آرامش و آسایش را از آنها سلب کند و دیگر این که ازدحام و بی نظمی وسایط عزاداران، باعث مسدود شدن راه ها گردد که هم نظم شهر و ناحیه را به هم می زند و هم ممکن است اخلال در امور شهروندان گردد و یا هم باعث تعلل رسیدن یک مریض به شفاخانه و یا بیمارستان گردد. با رفتار و برخورد نیک و خوشرویی با همشهریان می توان نشان داد که عزاداری برای امام حسین فقط به نوحه خوانی و زنجیر زنی نیست. و موضوع آخر این که بارها علمای بزرگ شیعه اظهار داشته اند که قمه زنی و مجروح ساختن اعضای بدن خود، در مذهب جعفری جواز ندارد و حرام می باشد، بر علمای محترم شیعه است تا در این مورد به عزاداران تذکر بدهند تا زمینه ی افترا و افواحات برای دشمنان اسلام فراهم نگردد. [و من الله توفیق]
پاورقی:
[۱] – این واژه از ریشه « رفض» به معنای رد کردن آمده و نخست بار زیدیان همه شیعیان غیر از خود را رافضی گفتند، زیرا امامت زید بن علی را رفض می‌کردند.(شاید) از اینجا این نام برای شیعه به وجود آمد. شیعه آن را نمی‌پسندد، چرا که به‌تدریج از معنای اصلی‌اش منحرف و کنایه‌ای از ترک مذهب گشته است ). کلینی در اصول کافی از امام جعفر صادق علیه السلام امام ششم نقل می کند که سابقه رفض به قوم موسی بازمی گردد که از ضلالت فرعون رفض (رد) کردند. پس همانطور بر شیعیان اطلاق شده چنانکه شر را رفض و رد کردند. ( منبع: دانش نامه آزاد وکی پدیا – انترنت )
[۲] -«تقیه» در اصطلاح شیعیان و اهل سنت به آن معنی است که یک فرد مسلمان برای نجات جان خود از انجام برخی اعمال پرهیز کند؛ به عنوان نمونه اگر مسلمانی در برابر کفار قرار گیرد وخطر جانی او را تهدید کند می‌تواند مسلمان بودن خویش را پنهان کند.
[۳] – در لغت از ریشه ح ر م به معنای حرام شده است و نخستین ماه از ماه های قمری است. « وجه تسمیه آن است که، در این ماه در ایام جاهلیت قتال بر مردم حرام بوده است». چون محرم و صفر و بعد از ماه ذیحجه یعنی بعد از حج است و آنجا که بعد از مراسم حج، مکه تقریباً خالی از سکنه و حجاج میشد، نام دو ماه محرم و صفر را به نام صفران گذاشته که به معنی خالی و «ان» برای مثنی بودن ماه ها است و بعدها، نام ماه اول محرم و ماه دوم صفر ماند. و به طور کلی و به اختصار باید گفت که: به جهت حرام بودن جنگ و خونریزی در این ماه، به آن محرم گفتهاند.
