سومین نشست دوحه در روزهای ۱۰ و ۱۱ سرطان / تیر ماه سال روان با حضور نمایندگان بیش از ۲۵ کشور منطقه ای و فرا منطقه ای و ۵ سازمان بین المللی و نمایندگانی از طالبان که به ریاست معاون دبیر کل سازمان ملل متحد دایر شده بود، بدون داشتن قطع نامه ای به پایان رسید. افغانستانی های که طی این دو سال و اندی از کشور خارج شده اند و آن هایی که در داخل گیر مانده اند ، در پی این هستند که بدانند آیا این نشست ها تاثیری هم بر سونشت آن ها خواهد گذاشت یا خیر؟
واقعیت این است ، انچه از نتایج این نشست و نشست های قبلی برمی اید مردم افغانستان در چنین نشت هایی که در رابطه به قضیهء افغانستان باشد هیچگاه محلی از اعراب نداشته و ندارند. آن عده از افغانستانی هایی که عمدتا در کشورهای غربی ساکن هستند خواهان حضور نمایندگانی از جامعه مدنی و زنان در این نشست بودند. از همان ابتدا معلوم بود طالبان حضور نمایندگان خود را در این نشست منوط به اشتراک نکردن افغانستانی های خارج از نظام خود قرار داده بودند، همانطور که در نشست ماه قوس/ آذر سال گذشته به علت حضور نمایندگان جامعه مدنی و زنان از حضور در آن نشست امتناع ورزیده بودند.
با کنار گذاشته شدن نمایندگان جامعه مدنی و زنان، افغانستانی ها گردهمایی ها و راهپیمایی های متعددی را در کشورهای اروپایی برگزار کرده ، سعی نمودند صدای اعتراض خود را به گوش دبیرکل سازمان ملل متحد و جهانیان برسانند. با اجازه نیافتن نمایندگان جامعه مدنی و زنان در نشست سوم دوحه ، طالبان با خرسندی از آن استقبال کرده و آن را برای خود یک پیروزی تلقی کردند.
به هر حال
از خواست مردم افغانستان که بگذریم ، نشست دوحه در واقع معامله بین طالبان و جامعه جهانی از یک سو و طالبان و سازمان ملل متحد و نهادهای زیر مجموعهء ان و همچنان سازمان های مدافع حقوق بشر از سوی دیگر می باشد.
سعی کشورهای منطقه ای در تعامل با طالبان شامل دو بخش است، یکی بخش اقتصادی و دیگر بخش امنیتی. در بخش اقتصادی ، دست یابی به معادن دست نخورده افغانستان، بازار مصرفی افغانستان و پل بین آسیای جنوبی و آسیای مرکزی ، در بخش امنیتی ، حضور گروه های تروریستی و افراطی که در حال حاضر در افغانستان حضور دارند ، انبوه سلاح هایی که امریکایی ها از خود به جا گذاشته اند و همچنان کشت و قاچاق مواد مخدر دغدغه هایی است که این کشورها با آن مواجه می باشند.
کشورهای غربی که با بیست سال حضور در افغانستان و صرف میلیاردها دلار برای پاسخ گویی به مالیات دهندگان شان ، تطبیق دموکراسی و انتخابات ، ایجاد جامعه مدنی و حضور زنان در عرصه های مختلف اجتماعی و سیاسی ، رونق اقتصادی و …را دستاورد خود می دانستند، سعی دارند اوضاع را تحت کنترل داشته باشند، بناء با مطرح کردن حکومت فرا گیر و شریک ساختن گروه ها و طیف های مختلف مردم افغانستان در قدرت با طالبان به نحوی شکست خود را جبران کنند!
مواردی را که نمایندگان طالبان را در کارنامهء سه ساله خود مطرح خود برجسته می سازند ادعای حاکمت سراسری بر افغانستان و آوردن امنیت نسبی ، ممنوعیت کشت ، خرید و فروش مواد مخدر ، اطمینان دادن به کشورهای همجوار افغانستان از بابت عدم فعالیت نیروهای تروریستی در مرزهای آنها ….
رفع تحریم ها ، لغو محدودیت ها و بازگرداندن دارایی های بانک مرکزی افغانستان از جمله خواست طالبان در این جلسه بود هر چند که عمده ترین دغدغهء آنها عدم به رسمیت شناخته شدن حکومت شان از سوی جامعه جهانی است.
با آن که نمایندگان طالبان از نتیجه این نشست اظهار رضایت کرده اند اما ناظران مدعی اند این نشست پیشرفت عمده ای در عملی ساختن خواسته های حکومت طالبان نداشته است.
واقعیت های امروز در افغانستان حاکی از فقر شدید اکثریت جامعه و نیاز آنها به کمک های غذایی جامعه جهانی از یک سو، بیکاری و نا امیدی و یاس مردم نسبت به آیند ، حضور بیش از بیست گروه تروریستی در کشور ، نبود قانون اساسی و … در آمار های جهانی بار دیگر مردم افغانستان را در صدر جدول غمگین ترین مردم جهان نشان می دهد! با این حال حاکمان سرمست قدرت همچنان بر طبل خود خواهی های خود می کوبند و در برابر خواست جامعه جهانی و مردم افغانستان انعطافی از خود نشان نمی دهند!
