در مرکز بامیان یک فرستنده رادیویی وجود دارد که هر روز برنامه هایش را با این جمله و یا بهتر بگویم برنامه اش را با این جمله آغاز می کند: [ این جا رادیو بامیان است ، رادیوی غیر وابسته ، غیر حزبی و غیر دولتی. . . ]
این رادیو هم مانند سایر رادیوهای ملی و بین المللی که برای این ملت برنامه پخش می کنند بیشتر زمان برنامه اش را پخش موسیقی تشکیل می دهد. از آهنگ های کوچه – بازاری گرفته الی آخر ، مثل سمفونی:
[ ای سراچه را ببی ، آغا بچه را ببی ، جانه مرگی کورولا می دوانه. . . ]!!!
البته این رادیو ابتکاری به خرج داده که دست اندر کاران دیگر رادیو ها از این موضوع بی خبر مانده اند. به طور مثال هنگامی که کارمندان [ احتمال به یقین رادیو بامیان تنها یک کارمند دارد] رادیو بامیان یک کاست شصت ( ۶۰ ) دقیقه ای را برای پخش در تیپ ریکاردر ( به قولی هم ضبط ) می گذارند ، تا زمانی که کاست به آخر نرسیده به آن دست نمی زند. فرق هم نمی کند که محتوای این کاست چی باشد. جالب تر از همه این است ، اعلانی را که دکان تکثیر کننده کاست در آن قرار داده آن هم از رادیو پخش می شود. همان اعلانی را که شما هم ممکن بار ها شنیده باشید:
[ دمعلم ظفر دوکان ، پشاور و غیره ] البته همین لحظه جمله دقیق این اعلان در خاطرم نیست. به خاطر همین ابتکار رادیو بامیان است که اهالی دیگر به آن رادیو بامیان نمی گویند بلکه تیپ ( ضبط ) بامیان می گویند! این جاست که به معنی غیر وابسته و غیر. . . آدم بدرستی پی می برد.
نوزدهم جوزا – ۱۳۸۶
