طلب چی!

در وطنای ما مردم به گدا و گدای گر طلب چی می گویند. کسی که درخواست کمک دارد. زمانی در دور و اطراف روضه شریف در مزار افراد مستمند و خیرات بگیر زیاد بود. دوران جنگ های داخلی بود ، مردم از شهرها و روستاها آواره شده بودند ، حکومت مرکزی وجود نداشت ، نظام از هم پاشیده بود. چون شهر مزار تا حدودی آرام و از امنیت نسبی برخوردار بود ، جمعیت کثیری را در خود جای داده بود و طبیعی بود که در آن شرایط عده ای نیز به کمک نیاز داشته باشند. اما عده ای بی نیاز نیز در صف نیازمندان می نشستند. اگر کسی می خواست چند قرص نان خیرات کند چنان بر سرش هجوم می آوردند که طرف از کار خود پشیمان شده خود را هزار مرتبه لعنت می کرد.
از آن زمان سه دهه می گذرد حالا به فضل و رحمت اللهی حکومت و نظام اسلامی در وطن استقرار یافته و سعی می شود عدالت عمری و علوی نیز برقرار گردد در چنین وضعیتی نه تنها از آن لشکر بینوایان و مستمندان کاسته نشده است ، بلکه آنهایی هم که در سایه بودند امروز به میدان آمده به این جمع بینوایان و طلب چی ها اضافه گردیده است. از یک سو دست حکومتیان در جیب مردم است و به انواع مختلف از “وظیفه” گرفته تا ملا امام پولی و …. بر مردم تحمیل کرده اند و از سویی بیکاری و عدم برنامه و درآمد. قدرت خرید مردم به صفر رسیده است بجز آن اقلیت شکم سیر.
به هر صورت سابق مستمندان را در دور و بر روضه شریف و نواحی مندوی و بازار می دیدیم حالا به یمن پیشرفت تکنالوژی و مدرنیته بینوایان پیشرفته در فضای مجازی هم حضور پیدا کرده اند. در پیام گیر بارها اتفاق افتاده که تقاضای مساعدت شده و از این که نمی توانم به ایشان جواب مثبت بدهم ، دچار عذاب وجدان می گردم و می مانم که چگونه به این متقاضیان توضیح بدهم تا آنها قناعت کنند که ما هم در چنین وضعیتی قرار داریم…