در جاده میوند یا همان سینما پامیر یک سرای لیلامی قرار دارد، که عمدتا بوت ( کفش ) فروشی است. من یگان وقت برای خریدن بوت لیلامی به آن جا رفته ام. بوت فروش های این سرای عمدتا از سه قوم هستند. تاجیک ها، هزاره ها و پشتون ها. خب طبیعی است برای آن که بوت مورد نظر خود را پیدا کنی ناگذیر هستی از اکثر دکان های این سرای دیدن کنی.
وقتی داخل دکان یک تاجیک می شوی و یک بوت را بیع می کنی، قیمتی را که گفته است اگر بخواهی کم بگویی چنان با کلان کاری و غرور سرت غضب می شود که چرا کم گفته ای، نزدیک است از دکان خود تو را بیرون باندازد.
و وقتی داخل دکان یک هزاره می شوی و بوتی را بیع می کنی. دکان دار برایت یک قیمت می گوید. وقتی بخواهی نظر خودت را بگویی. نگاهی به سرا پایت می اندازند و می گوید قیمت همین است اگر می خواهی خوب و اگر نمی خواهی چهار طرفت قبله! این دکان داران چنان شغ هستند که یک روپیه هم کم نمی کنند.
اما زمانی است که داخل دکان یک بوت فروش پشتون شده ای، قیمت یک بوت را سوال می کنی، به طور مثال می گوید: دو هزار افغانی و تو در جوابش می گویی همین را به دوازده صد افغانی نمی دهی اول می گوید نه بعد که می خواهی از دکان خارج شوی، از پشت سرت سوال می کند چند خریدار هستی ؟ و تو ناگذیر صد افغانی بیشتر بگویی یعنی سیزده صد! صدا می زند که بیا بعد با خنده و خوش طبعی می گوید هژده صد می خری؟ بلاخره زده و کنده آن بوت را برایت به پانزده صد می فروشد.
البته یگان وقت تا خبر شوی حسابی گور کرده اند! مه می گویم:«نوش جانتان همی که با نرمی و خنده گور می کنید – آفرین تان!!»
۱۴۰۰/۱۲/۲۱
