در سال هایی که محصل بودیم ، یک رفیق ما قصد خرید یک دستگاه تیپ ریکاردر را داشت، از من و یک دوست دیگرمان ، خواست وی را همراهی کنیم. سه نفری راهی چوک کهنه فروشی ، دروازه یولمرب شدیم.
از چند دکان گذشته بودیم تا آن که چشم مان به یک تیپ دو کاسته افتاد که ظاهرا سالم به نظر می رسید. از دکاندار پرسان کردیم: لالا همو تیپ دو کاسته چند بیع دارد؟
دکاندار با نگاهی گذرا به سر و وضع ما گفت: یک لگ!
( این را هم بگویم که دوران حاکمیت حزب جنبش بود)
گفتیم: می شه ببینیمش؟
دکاندار دل نا دل تیپ را پایین آورد و دوست خریدار مان سر و زیر تیپ را نگاه می کرد و خطاب به ما می گفت
-: ولله جاپانی اصل است.
-: با برق مرده (DC) هم چالان می شه!
-: از این مادل دیگه نوش پیدا نمی شه.
-: بسیار ثبت قوی دارد ،
-: رادیویش موج اف ام دارد!!
خلاصه دوست خریدار ما تا جایی که می توانست از تعریف و توصیف چیزی برای تیپ مذکور باقی نمی گذاشت!
دکاندار بالای سر ما ایستاد بود و به گپ های دوست مان با دقت گوش می داد.
رفیق دیگرمان خطاب به دکاندار گفت: خو بیادر اخرش چند می شه؟
دکاندارد قاطعانه جواب داد؛ سه لگ کم نیست!
ما متعجبانه برگشتیم و دکاندار را نگاه کردیم ، فکر کردیم اشتباه شنیده ایم.
گفتیم؛ چند گفتی؟
و دکاندار دوباره تکرار کرد؛ یک کلام سه لگ!
گفتیم او بیادر تو خو پیش تر یک لگ گفتی؟
دکاندار در حالی که تیپ را به جایش می گذاشت؛
-: همی که گفتم.
سه لگ ، کم نیست!
دوست خریدارمان که از نگاه های ما فهمیده بود ، ملامتش می کنیم.
حق بجانب گفت: راست گفتم تیپش اصلی جاپانی بود!
چند وقت پیش خبر شدیم همین دوست تیپ می خریدگی مان از طرف مردم نماینده برای پیشبرد یک دعوای زمین تعیین شده! یادم که از ان روز تیپ خریدن می اید ، نگران موکلینش هستم!!
چوک= چهارراهی
یک لگ = صد هزار
چالان = روشن
