حدود ده روز از چهار شنبه – دهم جوزا – خونین کابل گذشت و بعد از آن نیز حوادث اندوهبار دیگری روی داد که جان های شیرین عده ای از هموطنان بی گناه، رنج کشیده و دردمند مان را در ماه مهمانی خدا، گرفت! اما حکومت امروز – شنبه بیستم جوزا – را روز عزا و ماتم ملی اعلام کرد. بسیاری از شهروندان – و یا به قول آقای حکمتیار اتباع – این عمل حکومت را به سخره گرفتند و موضوع طنز و فکاهی بسیاری در فضای مجازی گردید.
در ممالک دیگر معمول است، هر گاه حادثه ای به وقوع بپیوندد که برای شهروندان زیان های جانی در پی داشته و آن ها را غم دار و اندوهگین بسازد، مانند سیلاب، زلزله، آتش سوزی، ریزش معادن، حملات تروریستی روز بعد از حادثه را برای همدردی با بازماندگان قربانیان آن حادثه و هم چنان برای ادای احترام به جان باخته گان ماتم ملی اعلام می کنند و مسایل دیگری مانند یک دقیقه سکوت و پرچم های نیمه برافراشته …
خب این غیر معمول است که بعد از سپری شدن حدود ده روز از یک حادثه ی المناک و دلخراش که تعداد زیادی از هموطنان غیر نظامی با دهان روزه به شهادت برسند بعد حکومت در یک عمل ریا کارانه و عوام فریب ، دست به چنین عملی می زند. حال این که چرا حکومت بعد از سپری شدن ده روز چنین اقدامی کرده است، می تواند دلایل بسیاری داشته باشد:
- از آن جایی اعمال تروریستی در کشور ما تبدیل به یک پدیده ی عادی شده است و روزی نیست که با یک عمل تروریستی مواجه نشویم، حکومت و یا همان تصمیم گیرندگان و یا هم قیم ملت چنین پنداشته است که منتظر بماند تا اعمال تروریستی بیشتری روی بدهد و بعد برای صرفه جویی در وقت و هزینه و مسایل دیگر همه را یک جا تجلیل کند و یا گرامی داشت به عمل بیاورد!
- بروکراسی یکی از شاخصه های عمده ی حکومت های پسین در افغانستان است. از زمانی که امر یا فرمانی از بالا صادر می شود تا زمانی که به منصه ی اجرا در می آید طبیعی است که نیاز به زمان دارد. ممکن است آقای رییس جمهور امر اعلام ماتم ملی را یک روز بعد از حادثه خونبار روز چهارشنبه دهم جوزا صادر کرده باشند، اما تا زمانی که این امر مراحل قانونی خود را طی کرده و به رادیو و تلوزیون ملی رسیده است، ده روز را در بر گرفته است!
- از سوی دیگر از آن جایی که مقامات، وقت فکر کردن ندارند بیشتر تصامیم و فیصله ها بر اساس استخاره ، خواب ، الهام و …. انجام می شود. ممکن است امروز برای این که ماتم ملی اعلام شود بر اساس استخاره و یا الهام شیوخ مناسب، نیک و میمون پنداشته شده باشد!
- این هم می تواند باشد؛ با آن که شاید زیاد مدار اعتبار نباشد؛ بعد از حادثه ی چهارشنبه خونین و حوادث دردناک روزهای بعد از آن مانند سه عمل انتحاری در مراسم به خاک سپاری و وداع با شهدای عدالت خواه که بعد از چهارشنبه خونین به وقوع پیوست وجدان های بیدار هموطنان مان در شوک و بهت به سر می برند و تا هنوز به خود نیامده اند. این احتمال هم وجود دارد که وجدان خفته ی رییس جمهور نیز نه از عمل انتحاری خونبار نه بلکه از صدای عدالت خواهی ملت دچار اضطراب و تشویش شده باشد!
- همچنان می توان دلایل دیگری نیز جستجو کرد که در این فرصت مجال آن نیست! الله اعلم
