نویسندهعباس کوثری

سال ۱۳۵۸ که نیروهای ارتش شوروی به افغانستان آمدند، یک تعداد مردم گریختند، از جمله معلمین. هر روز که مکتب می رفتیم، معلم نداشتیم. بدون مضمون خاص در مکتب می ماندیم و یا دوباره به خانه بر می گشتیم. یک روز یکی از هم صنفی هایم پیشنهاد کرد که سینما برویم. تکت سینما ده روپیه بود. فردایش که به مکتب رفتیم...

سال ها پیش در مسیر راه استان بغلان به کندز در منطقه ایی به نام ” گرد اوی” (گردابی) دزد داشت. نمی دانم که حالا هم ان جا دزد دارد یا نه؟ دزدان گرداوی کسی را که گروگان می گرفتند، به شانه خود انداخته از رودخانه عبور می دادند و در قریه ای که ان طرف رودخانه بود، برده و مدت ها نگهمیداشتند، تا...

سال های حاکمیت جنبش در شمال ، یک موتر چکله که از شهرستان سانچارک به صوب مزار شریف در حرکت بود، در نزدیکی پل امام بُکری ، یعنی کمربند امنیتی مزار دزدان مسلح ان را لُچ (تاراج) می کنند. سرنشینان موتر وقتی به شهر مزار می رسند ، به قومندانی امنیه مزار رفته و شکایت می کنند. اگر درست به خاطر داشته باشم در...

واقعیت هم همین است که ما افغان ها به طور مادرزادی بدشانس به دنیا آمده ایم و کاری هم نمی شود کرد!