سال ۱۳۸۲ دانشجویان دری زبان دانشگاه کابل برای این که کلمه پوهنتون را به کلمهء دانشگاه تبدیل کنند ، هر روز تظاهرات می کردند ، البته ساحه مانور شان در همان صحن دانشگاه بود. تعداد دیگری از دانشجویان که پشتو زبان بودند از کلمه پوهنتون طرفداری می کردند که نباید این کلمه تغییر کند. این موضوع هم یاد آوری شود که سیاست مداران پشتو زبان از خُرد و بزرگ نسبت به این موضوع حساسیت نشان داده و طبق معمول آنرا دسیسه ای طرح ریزی شده از بیرون قلمداد کردند. البته تظاهرات دانشجویان دری زبان به جایی نرسید. بعد از آن در مسوده قانون اساسی – قانون گذاران- آوردند که اصطلاحات و عناوین به زبان پشتو باشد. در تعدیلاتی که در قانون اساسی مذکور آورده شد در ماده ۱۶ آن چنین نوشته شده است: ” مصطلحات علمی و اداری ملی موجود در کشور حفظ شود. “
در دانشگاه بامیان حدوداً هفت صد دانشجو در حال تحصیل می باشند که از این تعداد در حدود ده الی پانزده نفر شان به زبان پشتو تکلم می کنند. در همین دو – سه روز گذشته دانشجویان این دانشگاه به خاطر مشکلات خوابگاه و غیره که دارند دست به تظاهرات زده بودند ، که شعار اصلی شان این بود ” مونز اخپل حقوق غوارو ” یعنی ما خواهان حقوق خود هستیم!! زمانی که فیلم این تظاهرات را سیاست مداران فارسی زبان از تلویزیون مشاهده کردند ، بسیار خوشحال شده و با خود تبصره کردند: مشکلات دانشجویان دانشگاه بامیان مانند سرک کابل به بامیان حل شدنی است اما شعار شان به زبان پشتو ، در ذات خود باعث ایجاد وحدت ملی خواهد شد.
هفتم تیر ۱۳۸۶ساعت ۱۳:۳
